Dit ontroerende kerstverhaal gaat over een meisje dat haar opa mist en een manier vindt om hem toch een plekje aan de kersttafel te geven. Het is een verzonnen verhaal om samen te lezen of voor te lezen.
Een ontroerend kerstverhaal: de lege stoel
Toen Noor de woonkamer binnenkwam, stond de tafel al gedekt. Er lagen rode servetten naast de borden en midden op tafel brandde een kaars. Mama had haar best gedaan. Toch zag Noor meteen wat er anders was.
Er stond een stoel te weinig.
Vorig jaar had opa nog op die plek gezeten. Hij had veel te lang gezocht naar zijn bril, terwijl die gewoon boven op zijn hoofd stond. Noor had zo hard gelachen dat ze de hik kreeg. Opa had plechtig beloofd haar volgend jaar voor de gek te houden met een nóg betere grap.
Maar opa was er dit jaar niet meer.
‘Zal ik je helpen met de laatste dingen?’ vroeg mama vanuit de keuken.
Noor knikte. Ze zette de glazen neer en vouwde de servetten opnieuw, omdat ze niet wist wat ze anders moest doen. Bij het laatste bord bleef ze staan.
‘Waarom staat opa’s stoel er niet?’
Mama droogde haar handen af aan een theedoek. ‘Ik dacht dat het misschien te verdrietig zou zijn om hem leeg te zien.’
Noor keek naar de open plek bij de tafel. ‘Maar nu is hij er ook niet.’
Mama zei even niets. Toen liep ze naar de gang en pakte de stoel. Samen schoven ze hem aan. Noor ging erop zitten en keek naar de lampjes in de boom. Ze voelde zich nog steeds verdrietig, maar ook een beetje opgelucht.
Even later kwam haar broertje binnen met een vel papier. ‘Ik heb een kerstboom getekend,’ zei hij. ‘Voor opa.’
Op het papier stond een scheve groene boom met een veel te grote gele ster. Noor wist nog hoe opa altijd zei dat een ster nooit te groot kon zijn. Ze vroeg haar broertje of de tekening op opa’s stoel mocht liggen. Dat vond hij goed.
Toen ze gingen eten, wees hij naar de tekening. ‘Opa zou die ster mooi vinden.’
‘Dat denk ik ook,’ zei mama. Ze vertelde hoe opa ooit een papieren ster had gemaakt die steeds van de boom viel. Uiteindelijk had hij hem met een wasknijper vastgezet. Noor moest lachen. Ze kon zich precies voorstellen hoe hij erbij had gekeken.
Haar broertje wilde weten welke grap opa vorig jaar had gemaakt. Noor deed voor hoe hij overal naar zijn bril had gezocht, zelfs onder zijn bord. Mama lachte mee en vulde de stukjes aan die Noor was vergeten.
Na het eten bleven ze nog even aan tafel zitten. Noor schoof de tekening wat verder naar het midden, zodat iedereen hem goed kon zien. De kaars was kleiner geworden en buiten was het donker.
Ze miste opa nog steeds. Maar toen haar broertje vroeg of ze het verhaal over de bril nog een keer wilde vertellen, schoof ze haar stoel dichterbij en begon opnieuw.

